proflavio archief

← terug

VIDEO: Tour de Rwanda here we come

De bollentrui om z’n schouders werd gevierd alsof hij de trui naar Parijs had gebracht.

Wat hebben we genoten van Teklehaimanot in de Tour. Zijn ploeg, MTN Qhubeka is al bijna niet meer weg te denken uit het profpeloton. 9 Zuid-Afrikanen, 3 Eritreeërs, 1 Algerijn en 1Rwandees zijn de ambassadeurs van de Afrikaanse opmars al moeten daar stevige kanttekeningen bij gezet worden. MTN Qhubeka is toch voornamelijk wit want de 9 blanke Zuid Afrikanen mogen we beschouwen als reserve Nederlanders. Dan zijn er nog 10 witte renners die voor de uitslagen moeten zorgen zoals Boasson Hagen, Bos, Goss, Farrar en Ciolek. Feitelijk rijden er maar 4 echte Afrikanen (ik reken de Algerijn niet mee) en dat mogen er de komende jaren best meer worden. Ik heb aan de lijve ondervonden hoe hard die jongens kunnen fietsen. In 2009 reed ik de allereerste Tour de Rwanda. Een 8 daagse etappekoers van Kigali naar Kigali. Dik 1300km op UCI 2.2 niveau en dat betekend dat het professioneel is.
150709180732-daniel-teklehaimanot-tour-de-france-polka-dot-jersey-exlarge-169

De Tour de Rwanda heeft grote indruk op me gemaakt

288 (large)
62 renners vertrokken op 16 december 2009 voor een helse bergrit waar ik met mijn 83kg niet vrolijk van werd. Kort samengevat…ik hing die week meer aan de spiegels dan dat ik getrapt heb want anders was ik nooit op tijd binnengekomen. De Marokkanen (ja die kunnen ook fietsen) waren oppermachtig en zo won Adil Jelloul de eerste Tour de Rwanda. Op plek drie eindigde de talentvolle Rwandees Adrien Niyonshuti, nu dus prof bij MTN Qhubeka. Ik reed de etappekoers uiteindelijk net niet uit omdat ik in de laatste rit maag-darmproblemen kreeg. Met de ploeg wonnen we 2 etappes en dus hoefden we ons niet te schamen. We werden als koningen onthaald bij de Nederlandse ambassadeur, sliepen in de beste hotels en kregen een toeristische full package met uiteraard een bezoek aan het Genocide museum. Dat hakte erin kan ik je vertellen. Droog heb ik het niet gehouden. Ziek, ontredderd en vol woede liep ik naar buiten. Hoe kunnen mensen elkaar dit aandoen?! Oude kwetsbare mensen, vrouwen, kinderen en baby’s waren in stukken gehakt door hun buren, die altijd vreedzaam hadden samengeleefd.

Hutu & Tutsi

Het contrast was enorm als je de Rwandezen ernaar vroeg. Hutu’s, Tutsi’s, dat waren verbannen woorden. Rwandezen…dat is wat ze waren en niets anders. Het leek alsof de mensen gehersenspoeld waren om dat te zeggen maar mij maakte het niet uit. Ik was blij dat er geen haat meer leek te zijn. Een vredig en veerkrachtig volk opkrabbelend uit een oorlog die een hele generatie had uitgeroeid. Want waar je ook keek, nergens zag je 40-ers. Ik zag alleen baby’s, kinderen en hele oude mensen. De volwassen hadden oorlog gevoerd en weinigen waren teruggekeerd. Het was bijna onmogelijk – om in dat licht – de wielerkoers nog serieus te nemen. Voor mij was het dan ook meer een ervaring dan een wedstrijd. Ik weet nog goed hoe ik mijn dood tegemoet dacht te treden, toen ik met een lekke band langs de weg stond. Geen volgwagen in de buurt en dus moest ik mijn binnenband zelf vervangen.

Tour Of Rwanda 2011

Opeens doken er jonge ventjes met manchetmessen op uit de struiken.

Ze kwamen me kortwieken en de fiets buit maken, dacht ik in een flits. Dit is het dan. Ik word een krantenbericht, een anekdote voor wielrenners die sterke verhalen willen vertellen. Maar niets bleek minder waar. De knappe kereltjes waren nieuwsgierig en kwamen rustig bij me staan en glunderden van oor tot oor toen ze mij mijn band zagen oppompen. Ik was zo opgelucht dat ik ze al mijn eten heb gegeven, wat ik later moest bekopen met een zware hongerklop.

Bijna 6 jaar later

Toen Nathan van Dam mij mailde dacht ik eerst dat het weer zo’n tocht voor de strijd tegen een enge ziekte betrof.

Ik ben daar een beetje allergisch voor. En al zeker voor de mensen die er vervolgens aan meedoen en zich echte helden wanen en huilend een berg trotseren in een shirt van de organisatie. Ik argwaan de intentie van dit nieuwe heldendom ten zeerste maar misschien zegt dit meer over mij. Toen ik de mail van Nathan goed doorlas werd ik meteen enthousiast. Of ik wilde meehelpen aan het Rwandese project van ‘Compassion’. Ik twijfelde geen seconde en nu schrijf ik deze blog als aftrap van mijn bijdrage. Compassion is een wereldwijde christelijke organisatie die veldwerk verricht en in 2016 organiseren ze een 8 daagse fietstocht door Rwanda.

compassion-logo

Ze zoeken minimaal 50 fanatiekelingen die in juni 2016 willen meerijden

Van 3 tm 11 juni 2016 gebeurd het. 50 fanatieke fietsers rijden 4 tochten van 100 km waarbij ze ieder € 10.000,- aan sponsorgeld proberen op te halen. Met dit geld helpen ze Rwandese kinderen zichzelf beter te ontwikkelen en dat sprak mij enorm aan. Ik heb zelf gezien hoe weinig middelen er zijn in dit – door oorlog – verwoeste land. Een fiets is al rijkdom want de meeste mensen gaan nog te voet. Kinderen kunnen hun school dus amper bereiken en met weinig geld is er een toekomst. Toen Nathan mij vroeg of ik wel of niet gelovig was moest ik kleur bekennen. Atheïst is wat ik ben maar dat zegt niets over mijn state of mind.

Atheïst = A – theïst = Niet – Theologisch = Niet gelovend in een God

Dat is wat het letterlijk betekend en ik denk dat je mij dus mag plaatsen in dat hokje. Ik geloof niet in een traditionele God maar vooral niet in een leer of geschrift. Of het nu de Islam of de Bijbel is, het zijn geschriften en interpretaties van mensen. En mensen dienen altijd een belang, ook als ze het niet beseffen. Ik sluit dus zeker niet uit dat er geen hogere macht is, al heb ik geen idee welke vorm of entiteit het dan betreft. Ik sta open maar ik ben altijd op mijn hoede en toets vooral mijn gevoel. En mijn gevoel bij dit project is goed, christelijk of niet, wat Compassion gaat doen in Rwanda is geweldig en daar draag ik graag mijn steentje aan bij.

1422393550Adrien-Niyonshuti's-club-MTN-Qhubeka-got-a-wild-card-to-race-at-the-Presitgious-Tour-de-France-this-year

Fiets mee

25 september is de eerste kennismakingdag in Amersfoort. Een fietsclinic met een stuk of 10 kandidaten die zich al hebben aangemeld en een kans voor iedereen die interesse heeft om gezellig mee te fietsen. We rijden dan 50km en ik rijdt ook mee als begeleider van de groep. Daarnaast zullen een aantal sprekers verschijnen maar ook ik zal meer vertellen over mijn persoonlijke ervaringen in Rwanda. web security Ben jij inmiddels ook geraakt door dit project? Heb je zin om een mooie sportieve ervaring te delen met anderen? Of wil je graag iets bijdragen aan een betere wereld maar wel in een actieve vorm? Neem dan eens een kijkje op de site van COMPASSION en fiets 25 september vrijblijvend met ons mee. Via DEZE link kun je je aanmelden voor de clinic. Een absolute aanrader is de onderstaande video over Samuel, een Rwandese jongen die de opvolger van Adrien Niyonshuti wil worden.